بخشندگی، یا ده یک در کلیسا

گرچه برای مسیحیان کلیسا دادن ده یک از درآمدشان به خاطر عیسی مسیح کاملاً‌ مجاز است اما کتاب مقدس تعلیم نمی‌دهد که مسیحیان باید ده یک بدهند. بخشندگی، یا ده یک در کلیساده یک در کتاب مقدس متعلق به قوانین تشریفاتی عهد عتیق است درست مانند معبد، کهانت و قربانی‌های حیوانات. قوانین تشریفاتی انجام شده و در عهد جدید کنار گذاشته شده‌اند. الف - ده یک در زمانهای قدیم ۱- ده یک محدود به قوم اسرائیل نبود. ده یک از محصولات سرزمین، از منافع زندگی تجاری و غنایم جنگی و اهدای آن به یک خدای خاص یکی ازسنن قدیمی در میان سامی‌ها و همچنین قومهای هندوژرمن بوده است. ۲- ده یک در کتاب مقدس چندین مفهوم دارد. الف) نشان دادن احترام. ابراهیم (۲۱۶۷ - ۱۹۹۲ قبل از میلاد) به ملکیصدق پادشاه سالیم و کاهن خدای تعالی از غنایم جنگی ده یک داد. ایـــن کار نــشانه‌ای از احترام به شخصی بود که مهمتر از شخص ‌دهنده محسوب می‌شد (پیدایش ۱۴: ۱۸ - ۲۰) ب) جبران کردن یک نذر. یعقوب (۲۰۰۷ - ۱۸۶۰ قبل از میلاد) در بیت‌ئیل در نزد خدا نذری کرد. " اگر خدا با من باشد و مرا در این راه که می‌روم محافظت کند و مرا نان دهد تا بخورم و رخت تا بپوشم تا به خانه پدر خود به سلامتی برگردم هر آینه یهوه خدای من خواهد بود و این سنگی را که چون ستون برپا کردم بیت خدا شود و آنچه به من بدهی ده یک آن را به تو خواهم داد " (پیدایش ۲۸: ۲۰ - ۲۲) پ) پرداخت سهم یک مالک دنیوی است. یوسف برای مصریان مقدار ضروری را تعیین کرد که آنها دو دهم از محصول زمین را به فرعون بدهند (پیدایش ۴۷: ۲۴، ‌۲۶). این ده یکی دنیوی است و با ده یک مقدس تفاوت دارد. ت) حمایت از خدمت پرستش عهد عتیق. خدا بعد از خروج، فرمان ده یک مقدس را از طریق شریعت به موسی داد (۱۴۴۷ - ۱۴۰۷ قبل از میلاد) یعنی ده یک بخشی است از خدمت پرستشی قوم او در دوران عهد عتیق. ب - ده یک برطبق شریعت تورات در عهد عتیق ۱- ده یک قسمتی از مراسم و تشریفات شریعت اسرائیل بود (۱۴۴۷ - ۱۴۰۷ قبل از میلاد) الف) محتویات قوانین تشریفاتی. قوانین تشریفاتی قوانینی در ارتباط با موارد زیر مطرح می‌ساخت: ۱- اشخاص مقدس (کاهنین، ‌لاویان) ۲- مکانهای مقدس (خیمه اجتماع یا خیمه، معبد)) ۳- اعمال مقدس (ختنه، قربانی آوردن، هدایا و ده یک، فقط گوشت پاک خوردن)

۴- اوقات مقدس (سبت، جشنها و یک روز روزه گرفتن) ب) هدف از شریعت تشریفاتی. شریعت تشریفاتی همراه با پرستش خدا در سرزمین مقدس است و به قوم دوران عهد عتیق یاد می‌داد که خدا می‌خواهد آنها به او نزدیک شده و او را پرستش کنند. خدا به اسرائیل دستور خـــراب کردن بتـــها را داد و همچنین فرمان داد که او را مانند سایر قومها پرستش نکنند (تثنیه ۱۸: ۹ - ۱۳). خدا مکانی را انتخاب کرد و چنین فرمان داد که تمام هدایایی که به مذبح اختصاص نداشت مثل ده یک‌ها، ‌میوه‌های خاص (احتمالاً‌ نوبرها)، ‌هدایای نذری، هدایای داوطلبانه (هدایایی که طبق شریعت یا نذر آوردن آنها الزامی نبود)‌ و نخست‌زاده‌ها (تثنیه ۱۲: ۱ - ۶) را به آنجا بیاورند. در مورد نخست‌زاده‌ها، ‌نخست‌زاده‌های حیوانی به منظور خوراک کاهنین استفاده می‌شدند و اینها به عنوان هدایای خاص آماده می‌شدند (اعداد ۱۸: ۱۵ - ۲۰). و یا اینکه این حیوانات نخست‌زاده به عنوان غذا در جشنهای قربانی اورشلیم استفاده می‌گردیدند. (تثنیه ۱۲: ۷، ‌۱۷). ممکن است که کاهنین، جشن قربانی‌های نخست‌زاده های حیوانی را تدارک دیده و دهندگان این حیوانات را دعوت می‌کردند. ۲- محتوای ده یک کاملاً آشکار و ثابت نیست. محتوای و علت ده یک در عهد عتیق کاملاً آشکار و ثابت نیست. در واقع هیچ دلیل قاتع و روشن به عنوان برهان این عمل در عهد عتیق به ما ابلاغ نشده. برطبق بعضی از متون عهد عتیق، ده یک شامل تمامی محصولات مزرعه‌ای است که سال به سال از زمین برآید ‌یعنی غله، شراب نو و روغن (تثنیه ۱۴: ۲۲ - ۲۳ ؛ ۲۶: ۱۲ ؛ اعداد ۱۸: ۲۷ - ۳۰ ؛ نحمیا ۱۰: ۳۷ ؛ ۱۳: ۱۲). برطبق سایر قسمتها، ده یک شامل، ‌تخم‌زمین، میوه درخت، ده یک گاو، گوسفند یا گله می‌باشد که " از زیر دست عصای شبان گذشته باشند یعنی تمام حیوانات نخست‌زاده‌ای که در طی سرشماری سالانه از زیر دست شمارندگان خواهند گذشت " (لاویان ۲۷: ۳۰، ۳۲ ؛ دوم تواریخ ۳۱: ۶ ؛ ارمیاء ۳۳: ۱۳). ۳- تعیین نحوه استفاده از ده یک کاملاً‌ مشخص و ثابت نبود. الف) ده یک برای لاویان (نخستین ده یک) ۱) ده یک به منظور خدمات تشریفاتی خیمه اجتماع. برطبق اعداد ۱۸: ۱ - ۷ خداوند قبیله لاوی را به منظور خدمت خیمه اجتماع و بعدها درهیکل جدا کرده بود. فقط یک خانواده از لاویان یعنی خانواده هارون به عنوان کاهنان در خیمه شهادت یعنی در" اندرون حجاب و هر کار مذبح " خدمت می‌کردند. بقیه لاویان درخیمه اجتماع سایر کارها را انجام می‌دادند. چون خداوند لاویان را به خدمت خوانده بود، برای معیشت زندگی آنها هم ترتیباتی داده بود. خداوند فرمان داده بود که ده یک اسرائیلیان به آنانی داده شود که در خیمه اجتماع خدمت می‌کنند یعنی قبیله لاوی. ۲) ده یک لاویان. ده یک‌های اسرائیل به عنوان سهم آنها از میراث زمین و دستمزد کارشان در خیمه اجتماع به لاویان داده می‌شد. اما لاویان هم بایستی یک دهم از بهترین قسمت این ده یک غله و شراب را به کاهنین می‌دادند. این درست مثل تمام اسرائیلیان که تمامی بـــهترین روغن مـــو و غله را به عنوان نوبر محصول خود به خداوند می‌دادند (اعداد ۱۸: ۱۲). ۳) یک دهم ده یک از آن کاهنین بود. خداوند موارد زیر را به عنوان دستمزد کاهنین به آنها سپرده بود: - هدایای قدس‌الاقداس، هدایای قدس، بخشی جدا شده از هدایای جنبانیدنی، ‌نوبر محصول و هر چیز که به خداوند تخصیص می‌یافت و نخست‌زاده (اعداد ۱۸: ۸ - ۱۹ ؛ تثنیه ۱۸: ۱ - ۵). - بخش دهم از تمام ده یک به لاویان اختصاص می‌یافت (اعداد ۱۸: ۲۵ - ۲۸). - شراکت درغنایم جنگی (اعداد ۳۱: ۲۵ - ۲۹) و غرامت جرم در صورتیکه کسی که نســـبت به او جرم شده است مرده باشد و بستگان نزدیک نداشته باشد (اعداد ۵: ۶ - ۱۰).

ب) ده یک برای اعیاد شادی و در حضور خداوند (‌دومین ده یک) ۱) ده یک برای اعیاد شادی در اورشلیم. بر طبق تثنیه ۱۲: ۶ - ۷ ؛ ۱۱ - ۱۲،‌ ۱۷- ۱۹ ؛ ۱۴: ۲۲ - ۲۷،‌ ده یک تمام محصول غله اسرائیل، ‌مو و روغن نو بایستی در حضور خداوند در مکان سکونت نام او یعنی در معبد اورشلیم خورده شود. نخست‌زاده گله و گاو گوسفند نیز در آن زمان خورده می‌‌شود و این بخش قربانی به عنوان بخش‌خوردنی گذرانده می‌شد (تثنیه ۱۵: ۱۹ - ۲۰). این اتفاق هر سال می‌افتد و احتمالاً در موقعی که اسرائیلی‌ها به اورشلیم می‌آمدند تا عید حصاد را در پاییز جشن بگیرند (خروج ۲۳: ۱۶). در اینجا این ده یک به عنوان درآمد لاویان به حساب نمی‌آمد بلکه وسیله‌ای برای مشارکت با خداوند. اگر مسافت یک اسرائیلی تا اورشلیم آنقدر دور بود که نمی‌توانست ده یک خود را به آنجا ببرد پس اجازه داشت که آن را بفروشد و هر آنچه که دوست دارد مثل گله، ‌گوسفند، ‌مو و سایر نوشیدنی‌های تخمیر شده و هر چه که دوست دارد برای عید خریداری کند و همراه با کل خانواده و خادمین و لاویان شهر خود، ‌آنها را در حضور خداوند می‌خورد و یاد می‌گرفت که همیشه به خدا احترام بگذارد. ۲) دومـــین ده یــک. معلمین یهودی از نخستین قرن بعد از میلاد این ده یک " دومین ده یک " ‌را بوجود آوردند. بعد از اینکه نخستین ده یک لاویان کنار گذاشته می شد از نه دهم باقیمانده یک دهم جدا می‌گردید. ممکن است که این دومین "ده یک" از نظر تحت‌اللفظی بی‌معنی باشد چون منطقی نیست که فکر کنیم اینهمه غذا همراه با خوراک گوشت حیوانات نخست‌زاده همه در طی یک خوراک قربانی مصرف می‌گردیدند پس به این ترتیب کلمه " ده یک " مفهومی عمومی‌تر از مفهوم فنی آن یعنی مفهوم" قمستی ازکل " پیدا می‌کند. از طرف دیگر هیچ دلیلی وجود ندارد که معنی تحت‌اللفظی آن را بپذیریم و توجه داشته باشید که چنین خواراکهای فراوانی در روزهای عید دور از انتظار نبود. در واقع ما دقیقاً نمی‌دانیم که در آن روزها اینها دقیقاً‌ چه معنایی داشت. پ) ده یک نیازمندان (سومین ده یک) ۱) ده یک برای نیازمندان. برطبق تثنیه ۱۴: ۲۸ - ۲۹ و ۲۶: ۱۲ - ۱۵ در پایان هر سه سال تمام ده یک محصول آن سال در شهر ذخیره شده تا برای لاویانی که حصه یا نصیبی در مال بخشنده نداشته‌اند و بـــرای غریبان و یتیمان و بیوه‌زنانی که در شهر زندگی می‌کردند خوراک باشد. در کل، ‌این ده یک نیازمندان بود. نیازمندانی که می‌توانستند بیایند از آن بخورند و راضی شوند. به این معنی که آنها بتوانند برای گذران زندگی حمایت شوند. این ده یک مربوط به خوراک اعیاد شادی نبود چون آنها در اورشلیم برگزار می‌شدند. و این ده یک در ارتباط با زیارتگاه آورده نمی‌شد. به هر حال برای اینکه به این ده یک ویژگی مقدس داده شود، ‌آوردن آن دارای آئین خاصی بود. آورنده آن در حضور خداوند احتمالاً در حین ملاقات از اورشلیم چیزی را اعلان می‌کرد (تثنیه ۲۶: ۱۳ - ۱۵). او می بایست اعلان می‌کرد که تمام ده یک را آورده و نباید مادامیکه ده یک در خانه او ذخیره شده بود آن را آلوده می‌ساخت. این ده یک را " بخش مقدس " می‌نامیدند چون گرچه به زیارتگاه مقدس آورده نمی‌شد ولی باز هم به خداوند تقدیم می‌گردید. این اعلان با برکت سال جدید کشاورزی خاتمه می‌یافت. ۲) ده یک برای فقرا. " ده یک سومین سال " (تثنیه ۱۴: ۲۸- ۲۹) احتمالاً مانند همان ده یک عید شادی در حضور خداوند است (" دومین ده یک "، تثنیه ۱۴: ۲۲- ۲۷)، اما در هر سومین سال با یک منظور متفاوتی یعنی به فقیران داده می شد. مقدار ده یک شاید واقعاً یکدهم از تمام قسمت بود. معلیمن یهودی در قرن نخست میلادی این ده یک را "ده یک فقرا" نامیدند. نتیجه: قوم خدا در دوران عهد عتیق واقعاً‌ هر سال ملزم بودند که برای خداوند و خدمت در اسرائیل، دو ده یک از اموال خود جدا کنند که مساوی یک پنجم محصولاتشان بود. هر سال یکی از این ده یک به منظور حمایت از خدمت معبد به لاویان داده می شد. هر سال ده یک دوم به مدت دو سال برای خوراک اعیاد اورشلیم استفاده می شد. اما در هر سه سال ده یک دوم برای فقرای شهر کنار گذاشته می‌شد. ۴- مفهوم ده یک‌ها.

ده یک متعلق به خداست. آنها " مقدس برای خداوند " بودند یعنی برای خداوند کنار گذاشته می‌شدند و وقف خدمت خداوند می گردیدند (‌لاویان ۲۷: ۳۰). سرزمین مقدس متعلق به خداوند بود اما بنی‌اسرائیل اجازه داشتند که از میوه آن بخورند (لاویان ۲۵: ۲۳). ده یک‌ها مانند اجاره‌ زمین بود که توسط مستاجر به مالک داده می‌شد. با دادن ده یک بنی‌اسرائیل اینچنین بیان می‌کردند که چیزی بیش از مستاجرین این زندگی نیستند. محصول فراوان از مزارع و گله‌ها بیانگر نیکویی خداوند بود. پس اسرائیلیان قسمتی از محصول خود را به عنوان پیشکش به خدا می‌دادند. ۵- ده یک غیرقابل تغییر، ولی قابل فدیه دادن بود. برطبق نوشته‌های یهودی (Bekoroth ۵۸b) حیوانات به داخل آغل‌های به شکل ۷ رانده می‌شدند که راه خروج آن در آن واحد فقط برای یک حیوان امکان‌پذیر بود. آنها زیر عصای شبان راه می‌رفتند و او آنها را می‌شمرد (ارمیاء ۳۳: ۱۳). شبان حیوان دهم را با عصای خود لمس می‌کرد و آنها را با رنگ قرمز با یک تکه چوب علامت می‌گذاشت. مالک طوری این فرآیند را سازماندهی نمی‌کرد که حیوانات خوب را برای خود نگه دارد اگر او نسبت به تعویض گوسفندها خطا می‌ورزید یعنی حیوان خوب را برای خود و حیوان بد را به خدا می‌بخشید پس هر دو حیوان به خدا تعلق می‌گرفتند. در هر صورت فدیه دادن هر کدام از دهمین حیوانات (گوسفند) مجاز بود. اگر مالک می‌خواست هر حیوان دهم (یک گوسفند خاص) را برای خود نگه دارد، پول آن را حساب می‌کرد و سپس یک پنجم ارزش آن را نیز اضافه نموده و به خداوند می‌داد (لاویان ۲۷: ۳۰ - ۳۳). پ - ده یک بعد از تبعید بعد از تبعید، ده یک مبدل به نوعی مالیات هیکل تبدیل شد که برای حمایت از خادمین هیکل و برقراری خدمات هیکل انجام می‌شد. ۱- نحمیا در دوران نخست والی شدن خود ده یک را دوباره برقرار کرد (۴۴۵ - ۴۳۳ قبل از میلاد). بعد از بازگشت از تبعید بابل (۵۳۸ قبل از میلاد)، ‌اسرائیلیان معبد را دوباره ساختند (عزرا ۶: ۱۵، ۵۲۱ - ۵۱۶ قبل از میلاد). بعد رهبران کاهنیـــن و لاویان توافقی کرده و آن به صورت نوشته مهر کردند (نحمیا ۹: ‌۳۸). در آن نوشته آنها قول داده بودند از شریعتی که خدا به موسی داده بود پیروی خواهند کرد (نحمیا ۱۰: ۲۹). این شامل ازدواج نکردن با خارجی‌ها، ‌نگه داشتن سبت، پرداخت نوعی مالیات به هیکل برای برقراری خدمت هیکل، ‌فراهم کردن چوب برای آتش قربانی، ‌آوردن نوبر محصول همچنین نخست‌زاده گاو وگوسفند گله‌ها و بالاخره آوردن ده یک محصول برای لاویان می‌شد (نحمیا ۱۰: ‌۳۰ - ۳۹). در هر صورت در ارتباط با شریعت موسی تفاوتی بوجود آمد (۱۴۴۷ - ۱۴۰۷ قبل از میلاد) بعد از تبعید، ‌مردم ده یک را به هیکل نمی‌آورند اما لاویان می‌رفتند و ده یک را در شهرهای مختلف جمع‌آوری می‌کردند. این کار تحت نظارت کاهنین انجام می‌شد که ده یک این ده یک‌ها را دریافت می‌کردند. این ده یک‌ها را در حجره‌های بیت‌المال در بارگاه هیکل ذخیره می‌ساختند (نحمیا ۱۰: ۳۷ - ۳۹). پس درروزگار نحمیا کاهنین و لاویان که شامل خواننده‌ها و دروازه‌بانها می‌شدند درآمد خود را از ده یک‌ها دریافت می‌کردند (نحمیا ۱۲: ‌۴۴ - ۴۷). ۲- ملاکی آوردن ده یک‌ها را متذکر ساخت (۴۳۲ - ۴۲۰ قبل از میلاد). بعدها وقتی نحمیا در اورشلیم نبود (۴۳۳ - ۴۳۲ قبل از میلاد)، کاهن مسئول حجره‌های هیکل نسبت به پرداخت حقوق لاوی‌ها غفلت کرده و آنها را مجبور کرد که به اطراف شهر رفته و درآمد خود را از راه دیگری غیر از خدمت هیکل بدست آورند (نحمیا ۱۳: ۴ - ۱۰). از طریق ملاکی نبی، ‌خداوند اسرائیل را نسبت به دزدی از ده یک‌ها و هدایا توبیخ کرد (ملاکی

۳: ۶ - ۱۲) که در نتیجه از او عبادت هیکل را دزدیده‌اند. به عنوان حقیقت خداوند اسرائیلیان را به خاطر بازگشت از احکام او از زمان پدرانشان سرزنش کرد. اسرائیلیان قبلاً هرگز شریعت را و همچنین قانون ده یک را کاملاً حفظ نکرده بودند. نتیجه این غفلت این بود که خدا دوباره بر اسرائیل لعنت آورد که این لعنت شامل شکست در برداشت محصول به دلیل خشکسالی (حجی ۱: ۲ - ۱۱) و ملخ‌ها (یوئیل ۱: ۴، ‌۱۳) بود. خداوند آنها را تشویق کرد که تمام ده یک محصول زمین را به حجره‌های بارگاه هیکل بیاورند تا به اندازه کافی از خادمین هیکل حمایت شود. خداوند قول داد که اگر بنی‌اسرائیل چنین کنند خداوند باز هم روزنهای آسمان را گشوده و بر مزارع باران خواهد ریخت (پیدایش ۷: ۱۱ - ۱۲) درنتیجه محصولات فراوان به بار خواهد آمد و او نخواهد گذاشت که ملخ‌ها محصولات آنها را ضایع سازند (ملاکی ۳: ‌۱۱ - ۱۲). ۳- نحمیا در دوره دوم والی شدن خود ده یک را دوباره احیاء‌ ساخت (۴۳۲ قبل از میلاد). مطمئناً مردم به موعظه ملاکی اعتنایی نکردند چون وقتی نحمیا به اورشلیم بازگشت بایستی کارهای قبلی خود را احیاء‌ می‌ساخت. نحمیا مأمورین را توبیخ کرد، ‌لاویان را به سر کار خود فرا خواند، ‌بر بازگشت ده یک به حجره‌ها نظارت کرده و مردان قابل اعتمادی را به کار گرفت تا مسئول توزیع این هدایا به لاویان و کاهنین باشند (نحمیا ۱۳: ۱۱ - ۱۳). ت - تـــاریـــخ ده یـــک تاریخ ده یک کاملاً درعهد عتیق مشخص نیست. ۱- ده یک درابتدای خروج (۱۴۴۷ قبل از میلاد) درهنگام شروع خدمت موسی در سینا، ‌" تمامی ده یک محصول زمین " همچنین " تمامی ده یک گاو و گوسفند و گله‌ها "‌به خداوند متعلق بود (لاویان ۲۷: ‌۳۰، ۳۲). ۲- ده یک در دوران خروج (۱۴۴۶ - ۱۴۰۷ قبل از میلاد) بعدها، ‌در دوران کهانت اعظم هارون، به عنوان درآمد لاویان فقط به " تمامی ده یک محصول زمین " اشاره شده است (اعداد ۱۸: ۲۰ - ۳۲). ۳- ده یک در پایان خروج (۱۴۰۷ قبل از میلاد) بعدها بعد از پایان دوران موسی، " تمامی ده یک محصول زمین " به مکان مقدس آورده می‌شد تا صرف خوراک جشن‌ها بشود درحالیکه هر سه سال این ده یک به عنوان حمایت بین لاویان محلی ونیازمندان تقسیم می‌شد (تثنیه ۱۲: ۶ - ۷، ‌۱۱ - ۱۲، ۱۷- ۱۹ ؛ ۱۴: ۲۲ - ۲۹). ۴- ده یک قبل از تبعید (۷۱۳ - ۶۹۶ قبل از میلاد) قبل از تبعید، ‌پادشاه حزقیا هیکل را پاکسازی کرده بود، پرستش هیکل را احیاء کاهنین و لاویان را بر سر وظایفشان دوباره منصوب کرده بود تا مردم سهم خود را که مربوط به خادمین هیکل می‌شد یعنی " عشر موقوفاتیکه برای خداوند وقف شده بود " را بیاورند. این شامل " تمامی ده یک محصول زمین " (غله، ‌مو، روغن، ‌عسل) و همچنین "‌ ده یک گاو، گوسفند و گله‌ها "‌می‌شد (دوم تواریخ ۳۱: ۲ - ۱۰). ۵- ده یک بعد از تبعید (۴۴۵ - ۴۲۰ قبل از میلاد) بعد از تبعید " تمامی ده یک محصول زمین " ویژگی نوعی جمع‌آوری مالیات را بدست آورد که

بوسیله لاویان و کاهنین به منظور حمایت از خادمین هیکل جمع‌آوری می‌شد (نحمیا ۱۰: ‌۳۷ - ۳۹ ؛ ۱۳: ۱۲ - ۱۳ ؛ ملاکی ۳: ۶ - ۱۲). ۶- ده یک در دوران قرن اول میلادی معلمین یهودی در دوران یوسفوس مورخ (قرن اول میلادی) مشکل را به صورت زیر حل کردند. ۱) ده یک اول. هر سال بــه حمایت از خادمین هیکل، ‌لاویان، به علاوه کاهنان (لاویان ۲۷: ‌۳۰ - ۳۲ ؛ ‌اعداد ۱۸: ۲۰ - ۳۲) ‌اختصاص می‌یافت. ۲) ده یک دوم. از نه دهم باقیمانده در هر سال به عنوان غذا برای خوراک قربانی استفاده می‌گردید (تثنیه ۱۴: ۲۲ - ۲۷). ۳) ده یک سوم. که ده یک محصول تولید شده در هر سومین سال بود که به منظور حمایت از فقرا در هر شهر اختصاص می‌یافت (تثنیه ۱۴: ۲۸ - ۲۹ ؛ ۲۶: ۱۲ - ۱۵). نتیجه: معلمین یهودی در قرن اول میلادی واقعاً یهودیان را ملزم کرده بودند تا دو ده یک را هر سال و سه ده یک را در سال سوم کنار بگذارند. به هر حال معلمین یهودی شریعت از این نظر بدنام بودند که قانون می‌گذارند ولی آنها را نگه نمی‌دارند (متی ۲۳: ۱ - ۴ ؛ لوقا ‌۱۱: ۴۶). ث - ده یک در عهد جدید قبل از مصلوب شدن مسیح فریسی‌ها و معلمین شریعت ریاکار بودند چون آنها ضروریات شریعت عهد عتیق را برای قوم عهد عتیق خدا بیش از حد بسط و توسعه می‌دادند. برای مثال در متی ۲۳: ‌۲۳ - ۲۴ از گیاهان معطر بسیار ریز که در مزارع خود می‌کاشتند و برای معطر کردن غذا استفاده می‌کردند ده یک می‌دادند درحالیکه این مورد از ضروریات عهد عتیق نبود. درحالیکه آنها پیروانشان (یهودی‌ها و تازه ایمانداران غیریهودی) را مجبور می‌کردند که آنها نیز چنین کنند. عهد عتیق حتی یک کلمه در مورد ده یک گیاهان، ‌نعناع،‌ زیره و سبت نگفته است. در عوض شریعت پرداخت ده یک "تمامی محصولات مزرعه که سال به سال از زمین برآید" ضروری ساخته است. بلافاصله متن توضیح می‌دهد که خدا قصد دارد که این شامل " غله، مو و روغن زمین "، ‌" میوه‌ درختان " و " نخست‌زاده گاو و گوسفند و گله‌ها " ‌باشد. فریسی‌ها و معلمین شریعت ارزشهای کتاب مقدس را تغییر می‌دادند. تأکید بر مسائل کوچک می کردند و از موضوعات مهم شریعت مثل عدالت رحمت و ایمان غفلت می کردند. عیسی می‌گوید که فریسی‌ها بایستی عدالت، رحمت و ایمان داشته باشند و نسبت به ده یک‌های ضروری درشریعت عهد عتیق نیز غفلت نورزیدند. با گفتن این مطلب به یهودیان عیسی مسیح دادن ده یک گیاهان ریز معطر را تصدیق نکرد. بلکه مشاجره خود آنان را باطل ساخت. او ترجیحاً‌ می‌گوید که حکم خدای عهد عتیق در ارتباط با ده یک بایستی بدون غفلت از مسائل مهمتر در شریعت عهد عتیق انجام شوند. توجه به این نکته مهم است که عیسی این را به یهودیان می‌گوید و همچنین قبل از مصلوب شدنش این را گفت. در زمانیکه عیسی هنوز مصلوب نشده بود و هنوز قوانین تشریفاتی عهد عتیق خدا باطل نشده بود قوانین مربوط به ده یک نیز هنوز معتبر بودند (لوقا ۱۸: ۱۲). بعضی قوانین مهم برای تفسیر صحیح کتاب مقدس عبارتند است: ۱- به شنوندگان توجه کنید. عیسی با یهودیان فریسی و معلمین شریعت سخن گفت و نه با اعضاء کلیسا. ۲- به زمان توجه کنید. عیسی قبل از مصلوب شدن خود این را گفت یعنی قبل از اینکه قوانین تشریفاتی شریعت و همینطور ده یک باطل گردند.

۳- به هدف توجه کنید. هدف عیسی این بود که به فریسی‌های یهودی و معلمین شریعت تعلیم دهد که این اقتدار را نداشتند که ارزشها و قوانین شریعت را تغییر دهند (متی ۱۵: ۱ - ۲۰) قصد عیسی این نبود که به مسیحیان درمورد ده یک تعلیم دهد. ج - ده یک درعهد جدید بعد از مصلوب شدن مسیح ۱- کلمه " شریعت " در کتاب مقدس چندین معنی دارد. الف) شریعت بعنوان فریضه خدا شریعت خدا، فریضه مقدس و عادلانه خدا جهت این موضوع است که همه مردم بایستی زندگی صد درصد کامل داشته باشند و اینکه تمام نافرمانی های آنان از شریعت او باید مجازات شوند. همه انسانها " تحت شریعت خدا " هستند (رومیان ۲: ۱۲ - ۱۶). شریعت خدا، خواهان عدالت کامل است. اما از آنجا که هیچکس شریعت خدا را حفظ نکرده است (یعقوب ۲: ۱۰) و هیچ انسان طبیعی نمی تواند شریعت خدا را نگهدارد (رومیان ۸: ۷- ۸)، همه انسانها محکوم (رومیان ۳: ۱۹ ؛ ۸: ۱) و زیر لعنت خدا (غلاطیان ۳: ۱۰) هستند. حتی یک نفر هم توسط تلاش برای حفظ شریعت خدا، عادل شمرده نخواند شد (غلاطیان ۲: ۱۶ ؛ رومیان ۳: ۲۰). هیچکس نمیتواند شرط مقرر قدوس و عادلانه خدا را به انجام برساند. فرایض مقدس و عادلانه خدا در قوانین اخلاقی، قوانین تشریفاتی و قوانین مدنی خدا در طی دوران عهد عتیق تبیین شده بودند. ب) شریعت به عنوان فرایض اخلاقی خدا در طی دوران عهد عتیق قوانین اخلاقی، فرایض خدا مربوط به این بودند که قوم او (اسرائیل) بایستی به عنوان قوم خدا در دنیا چگونه زندگی کنند. قوانین اخلاقی در ده فرمان (خروج ۲۰: ۱- ۱۷) یا در قانون محبت (تثنیه ۶: ۵ ؛ لاویان ۱۹: ۱۸) خلاصه شده بودند. پ) شریعت به عنوان فرایض تشریفاتی خدا در طی دوران عهد عتیق قوانین تشریفاتی و آئینها، فرایض خدا مربوط به این بودند که قوم او (اسرائیل) بایستی چگونه به خدا نزدیک میشد و او را پرستش میکرد. قوانین تشریفاتی تقسیم شده بودند به قوانین مربوط به اشخاص مقدس (کاهنین و لاویان)، اماکن مقدس (معبد، خیمه اجتماع)، اعمال مقدس (ختنه، آوردن قربانی ها، نوبر میوه ها، هدایا، نخست زادگان، ده یک ها، خوردن فقط غذاهای پاک) و اوقات مقدس (سبت، عیدها، یک روز روزه گرفتن). بخاطر داشته باشید که " ده یک اول " موسوم، بعنوان حمایت از عبادت مذهبی معبد و " ده یک دوم " موسوم، بعنوان یک نوع جشنواره عمومی مذهبی در اسرائیل به کار برده می شد. ت) شریعت به عنوان فرایض مدنی خدا در طی دوران عهد عتیق قوانین مدنی (اجتماعی)، فرایض خدا مربوط به این بودند که قوم او (اسرائیل) بعنوان قوم خدا تحت یک حاکمیت خداسالار چگونه باید عمل کنند. قوانین مدنی بخصوص به سیستم حکومت خداسالار اسرائیل و قوانینی می پرداخت که مربوط به جنگهای او بر علیه امتهایی بود که خدا آنان را در طی دوران عهد عتیق محکوم کرده بود (تثنیه ۷: ۱- ۱۱). بخاطر داشته باشید که " ده یک سوم " موسوم شریعت تشریفاتی عهد عتیق، بعنوان یک سیستم مالیاتی سیاسی یا اجتماعی عمل میکرد که از فقیران و افراد نیازمند در محدوده حکومت خداسالار اسرائیل حمایت میکرد. ۲ - با آمدن اولیه عیسی مسیح، " شریعت " به انجام رسید. الف) انجام فرایض شریعت اخلاقی شریعت اخلاقی خدا به دو طریق به انجام رسید. با آمدن اولیه خود، عیسی مسیح مقررات شریعت

اخلاقی خدا را به جای ایمانداران به انجام رسانید و او معنی حقیقی قوانین اخلاقی خدا را اعلان نمود. ۱) فرایض عادلانه خدا بطور صد درصد به انجام رسیدند، زمانی که عیسی مسیح روی صلیب مرد و از مردگان برخاست، تا اثبات کند که خدای پدر کار کامل نجات توسط او را به جای ما بطور صد درصد پذیرفته است. عیسی مسیح تمام فرایض شریعت اخلاقی خدا را بوسیله داشتن یک زندگی کاملاً بدون گناه (عبرانیان ۷: ۲۶) و توسط یک بار و برای همیشه مردن بروی صلیب بعنوان یک قربانی کفاره ای کامل برای همه گناهان قوم خود (آن افرادی که به او ایمان دارند) (عبرانیان ۷: ۲۷) به انجام رسانید. او قوم خود را از لعنت شریعت توسط " بخاطر آنها لعنت شدن بر صلیب " بازخرید (غلاطیان ۳: ۱۳). بنابراین عیسی مسیح، کاهن اعظم کامل برای همیشه گردید (عبرانیان ۷: ۲۸). ۲) عیسی مسیح پیغام نجات (مرقس ۱: ۱۴- ۱۵) و معنی حقیقی قوانین اخلاقی خدا را اعلام کرد و اینکه قوم خدا چگونه بایستی بعنوان قوم خدا زندگی کنند (متی ۵: ۱۷- ۴۸ و همه تمثیلها). بنابراین عیسی مسیح، پیامبر کامل برای همیشه گردید (تثنیه ۱۸: ۱۸- ۱۹ ؛ اعمال ۳: ۲۲- ۲۳). ب) انجام فرایض شریعت تشریفاتی با آمدن اولیه عیسی مسیح، زمانیکه " واقعیتها " آشکار شدند، همه سایه ها، نمونه ها و رسوم شریعت تشریفاتی عهد عتیق به انجام رسیدند (عبرانیان ۸: ۵ ؛ ۱۰: ۱- ۴ ، به نکته ۴ ، قسمت (ب) مراجعه کنید). پ) انجام مقررات شریعت مدنی عیسی مسیح با آمدن اولیه خود ملکوتش را، نه فقط در اسرائیل بلکه در تمام جهان استوار ساخت. او همان پادشاه کامل، شاه شاهان، خداوند خداوندان (مکاشفه ۱۹: ۱۶) شد، که به او تمامی سلطنت روی زمین داده شده است (متی ۲۸: ۱۸) و آنکه پادشاهی او تمام دیگر پادشاهی ها را سرنگون خواهد کرد و به حاکمیت آنها خاتمه خواهد داد (دانیال ۲: ۴۴). تمام تعالیم و تمثیلهای او در باره ملکوت خدا در عهد جدید جایگزین قوانین مدنی حکومت خداسالار اسرائیل در عهد عتیق می شود (متی ۲۱: ۴۲- ۴۴)، ملکوت او از تمام قوانین امتها در دنیا برتری دارد و دارای هدایتهایی است که قوم او در هر کشوری در دنیا بایستی بر طبق آنها زندگی کنند (متی ۵ - ۷). ت) عملکرد شریعت اخلاقی در دوران عهد جدید عملکرد شریعت اخلاقی خدا در طی دوران عهد جدید همانند عملکرد شریعت اخلاقی او در دوران عهد عتیق است. قوانین اخلاقی هرگز ابزاری برای نیک و عادل شمرده شدن از دید خدا نبودند و اکنون نیز نیستند. آنها هنوز هم هدایت خدا هستند که به قوم او نشان دهند که آنها در این دنیا بعنوان قوم خدا چگونه بایستی زندگی کنند (متی ۲۲: ۳۷ - ۴۰ ؛ رومیان ۱۳: ۸ - ۱۰ ؛ غلاطیان ۵: ۱۴). به شریعت اخلاقی، معنی کاملی بعنوان راهنمایی برای چگونه زندگی کردن قوم خدا داده شده است، اما شریعت اخلاقی هرگز باطل و منسوخ نشد. ۳ - با آمدن اولیه عیسی مسیح، " شریعت " لغو شد. بخوانید: کولسیان ۲: ۱۴ الف) شریعت، مردم را متهم و محکوم می کرد. دستخط (نوشته مکتوب) بطور آشکار به شریعت عهد عتیق در هر دو صورت جنبه های اخلاقی و تشریفاتی آن اشاره می کند (کولسیان ۲: ۱۶- ۱۷). میتوان چنین گفت که اسرائیلیها قراردادی

کتبی را امضا کردند، زمانیکه خود را جهت رعایت همه دستورات و قوانین شریعت خدا در قید و بند لعنت قرار دادند (تثنیه ۲۷: ۲۶). از آنجا که هیچکس هرگز قادر نبود، شریعت را نگه دارد (رومیان ۳: ۱۰- ۱۲ ؛ یعقوب ۲: ۱۰)، هر فردی زیر لعنت خدا بود (غلاطیان ۳: ۱۰). تمام شریعت خدا مانند دشمنی بر علیه همه مردم بود، آنها را به طغیان بر علیه فرایض مقدس و عادلانه خود متهم میکرد و آنها را به مقصر بودن و خطاکار بودن در برابر خدا محکوم میساخت. شریعت خدا در طول دوران عهد عتیق جهت نظارت، متهم کردن و محکوم ساختن مردم ادامه یافت (غلاطیان ۳: ۲۴- ۲۵). شریعت بر علیه مردم بود و در برابر مردم ایستاده بود. ب) عیسی مسیح، شریعت را برداشت (لغو و منسوخ کرد). توسط میخکوب کردن شریعت بر صلیب، با مرگ خود، عیسی مسیح شریعت را بعنوان ابزاری فرض شده جهت عادل و نیک شمرده شدن از دید خدا از میان برداشت. برای ایمانداران به مسیح، مقتضیات شریعت در آن زمان که عیسی مسیح مرد، از بین رفتند. مقتضیات شریعت دیگر آنها را محکوم نمی کنند. ایمانداران به مسیح در آن هنگام که خود با مسیح مردند، نسبت به مقتضیات شریعت نیز مردند. آنها دیگر تلاش نمیکنند که با نگه داشتن شریعت، عادل و نیک شمرده شوند (رومیان ۷: ۱- ۶). عیسی مسیح توسط مرگش بروی صلیب باعث توقف قدرت دربند کننده شریعت شد. بنابراین کتاب مقدس می آموزد که عیسی مسیح شریعت را باطل کرد به این معنی که او آن را لغو کرد یا شریعت را منسوخ کرد. شریعت دیگر نمیتواند ایمانداران به مسیح را متهم کند و محکوم سازد (نابود کند). ۴ - با آمدن اولیه عیسی مسیح، شریعت منسوخ شده است (خاتمه یافته است). بخوانید: افسسیان ۲: ۱۳- ۱۸ الف) شریعت، مردم را از یکدیگر جدا میساخت. پس از دوران تبعید، معلمین و رهبران مذهبی یهود، اهمیت را از شریعت اخلاقی گرفته و به شریعت تشریفاتی انتقال دادند. ظاهر بیرونی نگه داشتن شریعت بیش از اطاعت درونی و خالص فرایض عادلانه شریعت خدا مهم گردید (متی ۵: ۱۷- ۴۸). آنها حتی شریعت تشریفاتی را توسط اضافه کردن ۶۱۳ قواعد و ترتیبات سنتی خود، پوچ ساختند (متی ۱۵: ۱- ۲۰). دیواری به دور صحن معبد کشیده شد تا آن محوطه فقط برای ایمانداران یهودی اختصاص داده شود و نوشته کتبی آویخته شد تا مانع ورود ایمانداران از میان امتهای غیریهودی به درون صحن معبد شوند. در افسسیان ۲: ۱۵ پولس شریعت تشریفاتی و ترتیبات آن را با این دیوار مقایسه می کند. معلمین و رهبران مذهبی یهود، شریعت تشریفاتی را تبدیل به یک دیوار روحانی کرده بودند که آنها را از امتهایی که ایمان یهودی را پذیرفته بودند، جدا میکرد. همینطور مسیحیان یهودی نژاد به نگهداری بعضی از قوانین تشریفاتی مانند ختنه، نگه داشتن سبت، عیدها، روزه های یهودی، خوردن غذاهای پاک و آوردن ده یک ها تمایل داشتند. بنابراین آنها نیز یک دیوار روحانی بین خود و دیگر مسیحیانی که این قوانین تشریفاتی را نگه نمی داشتند، برقرار کردند. این تقسیم و جدایی باعث کینه بین دو گروه مسیحیان گردید. ب) عیسی مسیح، شریعت تشریفاتی را منسوخ کرد (خاتمه داد). با مرگ خود بر صلیب، عیسی مسیح این " دیوار جداکننده " بین ایمانداران یهودی و ایمانداران امتها را خراب کرد. او شریعت تشریفاتی را منسوخ کرد، بدین معنی که به موجودیت شریعت تشریفاتی خاتمه داد. او این کار را کرد برای اینکه یک اجتماع مسیحی از ایمانداران یهودی و ایمانداران امتهای غیریهودی بیافریند. عیسی مسیح آن عقیده را که شریعت اخلاقی می توانست مردم را نیک و عادل بشمارد، از بین برد و او قوانین تشریفاتی را بعنوان ابزاری جهت نزدیکی و عبادت خدا از میان برداشت. آمدن اولیه عیسی مسیح همچنین منجر به تغییری پایدار در شریعت شد (عبرانیان ۷: ۱۲). تعالیم عهد جدید بطور آشکار نشان میدهند که چگونه قسمتهای مختلف شریعت تشریفاتی منسوخ شده اند.

۱) کاهنین - کاهنان به رتبه هارون برای کهانت به رتبه ملکیصدق تغییر یافتند. کاهنین منسوخ شدند و توسط یگانه و تنها کاهن اعظم ما، عیسی مسیح جایگرین شد (عبرانیان ۷: ۱۱- ۲۸). ۲) معبد - خیمه اجتماع منسوخ شد (عبرانیان ۸: ۱- ۶ ؛ ۹: ۱- ۸ ، ۲۴). معبد منسوخ شد (متی ۲۷: ۵۱ ؛ اعمال ۷: ۴۸- ۴۹ ، ۱۷: ۲۴- ۲۵ ؛ مکاشفه ۲۱: ۲۲) و توسط اجتماع مسیحی یا کلیسا، که شامل یک ساختمان مذهبی نیست، بلکه گروهی از مردم که مسکن روح خدا می باشند، جایگزین شد (دوم قرنتیان ۶: ۱۴ ؛ افسسیان ۲: ۱۹- ۲۲). ۳) اعیاد - عیدهای یهودی منسوخ شد (رومیان ۱۴: ۵ ؛ کولسیان ۲: ۱۶- ۱۷ ؛ غلاطیان ۴: ۸- ۱۱). ۴) سبت - جنبه تشریفاتی سبت منسوخ شد و توسط انجام اعمال خوب و نجات زندگیها در روز آرامش جایگزین گردید (مرقس ۲: ۲۳- ۲۸ ؛ ۳: ۱- ۶). ۵) دعاها - دعاهای تشریفاتی سه بار در روز به سمت اورشلیم (مزمور ۵۵: ۱۷ ؛ دانیال ۶: ۱۰) توسط دعای در خلوت با خدا جایگزین شد (متی ۶: ۵- ۶). ۶) روزه ها - روزه ها و سوگواری آن منسوخ شد و با شادی جایگزین گردید ( متی ۶: ۱۶- ۱۸ ؛ ۹: ۱۴- ۱۷ ؛ مرقس ۲: ۱۸- ۲۲). ۷) ختنه - ختنه جسمانی منسوخ شد و توسط ختنه روحانی قلب جایگزین شد (رومیان ۲: ۲۸- ۲۹ ؛ اول قرنتیان ۷: ۱۷- ۲۰ ؛ غلاطیان ۶: ۱۵). ۸) غذاهای پاک - ترتیبات مربوط به غذاهای پاک منسوخ شدند و همه غذاها " پاک " اعلان شدند (مرقس ۷: ۱۹ ؛ رومیان ۱۴: ۲- ۶ ، ۱۳- ۲۳ ؛ کولسیان ۲: ۱۶ ؛ اول تیموتائوس ۴: ۳- ۵). ۹) قربانبها - تقدیم قربانیها منسوخ شد، زیرا آنها در قربانی یک باره و برای همیشه عیسی مسیح روی صلیب به انجام رسیدند (یوحنا ۱: ۲۹ ؛ عبرانیان ۷: ۲۷ ، ۹: ۹- ۱۴ ، ۲۵- ۲۶ ؛ ۱۰: ۱۰). ۱۰) ده یک ها - دادن ده یک ها منسوخ شدند و توسط شیوه بخشش در عهد جدید جایگزین شد (مرقس ۱۲: ۴۱- ۴۴ ؛ لوقا ۶: ۳۸ ؛ اول قرنتیان ۱۶: ۲ ؛ دوم قرنتیان ۸: ۳ ، ۱۲، ۱۴ ؛ ۹: ۶- ۷). نتیجه: عیسی مسیح شریعت تشریفاتی را منسوخ کرد و هیچیک از این قوانین تشریفاتی هرگز نباید دوباره درون اجتماع مسیحی معرفی شوند و بنابراین باعث جدایی مسیحیان گردند. ترتیبات شریعت تشریفاتی یکبار و برای همیشه از میان برداشته شده اند (لغو، فسخ و محو شدند) (کولسیان ۲: ۱۴) و منسوخ شدند (به موجودیت آنها خاتمه داده شد) (افسسیان ۲: ۱۵). آنها دیگر هرگز نباید درون کلیسای مسیحی دوباره معرفی شوند و در نتیجه باعث ایجاد جدایی در بین ایمانداران کلیسا گردند. بنابراین ، ترتیبات شریعت تشریفاتی عهد عتیق مانند انتخاب کاهنان، ساختن معابد و قربانگاهها، ختنه جسمانی پسران، نگه داشتن سبت و دیگر عیدهای یهودی و اوقات روزه، خوردن غذاهای پاک تشریفاتی و تقدیم حیوانات قربانی نباید دوباره در کلیسای مسیحی معرفی شوند. همچنین قاعده ده یک عهد عتیق (ملاکی ۳: ۱۰) نباید درون کلیسای مسیحی بعنوان یک وظیفه یا فریضه مسیحی معرفی شود. خدا از مسیحیان نمی خواهد که ده یک بدهند، بلکه او تعلیم میدهد که آنها با سخاوت، با یقین، به رضایت، بی منت و با خوشرویی هدیه بدهند (دوم قرنتیان ۹: ۶- ۷).

کلیسای ایرانیان دُبی

رادیو مژده

رادیو مژده

معرفی نرم افزار مژده

نرم افزار مژده

بالای صفحه