کلیسای فارسی زبان دُبی

وقف یعنی خود را به شخص یا چیزی بخشیدن. به معنی این است که خود را کاملاً تسلیم خدا و ملکوت او کنیم. وقف یک شخص به خدا معمولا خود را در خدمت در کلیسا نشان می‌دهد.

اساسا وقف به خدا به گونه های زیر مفهوم عملی به خود میبخشد:

۱-    وقف جسم خود

رومیان ۱۲: ۱ ؛ ۶: ‌۱۲ - ۱۳، ۱۹

پس ای برادران، در پرتو رحمتهای خدا، از شما استدعا می‌کنم که بدنهای خود را همچون قربانی زنده و مقدّس و پسندیده خدا، به او تقدیم کنید که عبادت معقول شما همین است.

پس مگذارید گناه در بدنهای فانی شما فرمان براند تا امیال آن را اطاعت کنید.اعضای بدن خود را تسلیم گناه نکنید تا ابزار شرارت باشند، بلکه همچون کسانی که از مرگ به زندگی بازگشته‌اند، خود را تسلیم خدا کنید. و اعضای بدن خود را به او بسپارید تا ابزار پارسایی باشند........... من به‌‌علت محدودیتهای بشری شما، این مطالب را در قالب تشبیهاتی انسانی بیان می‌کنم: همان‌‌گونه که پیشتر اعضای بدن خود را به بندگی ناپاکی و شرارتِ روزافزون می‌سپردید، اکنون آنها را به بندگی پارسایی بسپارید که به قدّوسیت می‌انجامد.

الف)  بدنهایمان
 در اینجا منظور از بدن فقط جسم فیزیکی‌مان نیست. بلکه کل وجود و فردیت ما است چون جسم و اعضایش نشان دهنده هستی و فردیت ما است.

ب)  قربانی زنده
در حالیکه قربانی حیوانات با کشتن حیوانات آورده میشد، ما باید بدنهای خود را توسط زندگی در بدنمان بعنوان قربانی زنده به خدا تقدیم کنیم. ما دیگر در بدنهایی که تحت سلطه طبیعت گناه آلود ما بود، زندگی نمی کنیم، بلکه تحت کنترل طبیعت جدید دوباره متولد شده می باشیم.

پ)  قربانی مقدس
از یک طرف خودمان را از شرارت این جهان جدا می‌کنیم و از طرف دیگر خود را به خدا و هدف او در این دنیای گناه‌آلود وقف می‌کنیم.

ت)  قربانی خشنود خدا
خود را وقف چیزی می‌کنیم که خدا می‌پذیرد و می‌پسندد و فرمان می دهد. آرزو داریم که خدا را خشنود سازیم با مکانهایی که می‌رویم، ‌با فعالیتهایی که در آن شرکت می‌کنیم و با مردمی که ارتباط داریم.

ث)  یک کار روحانی پرستش یا یک کار روحانی خدمت
با وقف هر روزه جسم خود بدین ترتیب، در یک عمل روحانی پرستش یا یک عمل روحانی خدمت مشغول به کار می‌شویم. پرستش نباید فقط در کلیسا انجام شود. پرستش همچنین در حین زندگی روزانه نیز انجام می‌شود. ما با وقف روزانه بدن خود در خدمت ملکوت خدا و عدالت او، خدا را می‌پرستیم.
۲-    وقف افکارمان

رومیان ۱۲: ۲

و دیگر همشکل این عصر مشوید، بلکه با نو شدن ذهن خود دگرگون شوید. آنگاه قادر به تشخیص خواست خدا خواهید بود؛ خواست نیکو، پسندیده و کامل او.

الف) همشکل نبودن با این دنیا
ما اجازه نداریم که خود را مطابق الگوی شریر این زمانه بسازیم، شکل دهیم یا از قالب آن پیروی کنیم. به این دنیای شریر اجازه نمی‌دهیم که ما را به صورت قالب خود دربیاورد. یک مسیحــی از هماهنگی و همشکل شدن با تمام اثرات شیطانی اجتناب می‌کند مثل فلسفه‌های بی‌خدایی، مذاهب کاذب، فساد جنسی، دوستان بد، مباحثات مخرب، مجله‌های کثیف، فعالیتهای سئوال برانگیز، لباسهای برهنه، سیاستهای افراطی، ‌تجربیاتی از طریق دارو یا ورزشهای شدید و غیره. یک مسیحی با هر تاثیر شیطانی مقابله می‌کند. همرنگ شدن با شیوه زندگی و رفتار سایر مردم قدرت قوی است که ما را از سمت خدا به سوی شیوه زندگی می‌کشاند که خدا را خشنود نمی‌سازد.
 
ب)  تبدیل با اراده خدا
پیوسته خودمان را وقف احیای افکارمان می‌کنیم. به محض اینکه شروع کردیم به هماهنگ شدن با الگوهای ظاهری مردم، تبدیل بایستی با تغییرات درونی یا تغییر افکار، انگیزه‌ها و نگرش‌ها برطبق کلام خدا آغاز می‌شود. این اتفاق وقتی می‌افتد که ما خودمان را تسلیم همکاری با کلام خدا و روح خدا بکنیم. بهترین راه برای داشتن زندگی که خدا را خشنود می‌سازد تبدیل درونی است که خود را به صورت تغییر ظاهری، نمایان می‌کند.

۳-    وقف اعضای بدنمان

الف) متی ۶: ۲۲ - ۲۳
چشم، چراغ بدن است. اگر چشمت سالم باشد، تمام وجودت روشن خواهد بود. امّا اگر چشمت فاسد باشد، تمام وجودت را ظلمت فرا‌‌خواهد گرفت. پس اگر نوری که در توست ظلمت باشد، چه ظلمت عظیمی خواهد بود!

ما چشمانمان را به خدا وقف می‌کنیم چون چشمانمان دری است که ما از طریق آن به بعضی چیزها اجازه می‌دهیم به جانهای ما راه یابند

ب)  اشعیاء ۵۰: ۴ - ۵
خداوند قادر به من آموخته است چه بگویم، تا بتوانم خستگان را توانایی بخشم. هر صبحگاه مرا مشتاق می سازد تا به تعالیم او گوش دهم.
خداوند به من فهم عطا کرده است. من سرکشی ننموده ام، و به او پشت نکرده ام.

گوش‌هایمان را به خدا وقف می‌کنیم چون گوشهایمان ما را به صدای خدا وصل می‌کنند.

پ)  متی ۱۲: ۳۴ - ۳۷
شما که بدسیرت هستید، چگونه می‌توانید سخن نیکو بگویید؟ زیرا زبان از آنچه دل از آن لبریز است، سخن می‌گوید. شخص نیک، از خزانه نیکوی دل خود نیکویی برمی‌آوَرَد و شخص بد، از خزانه بد دل خود، بدی. امّا به شما می‌گویم که مردم برای هر سخن پوچ که بر زبان برانند، در روز داوری حساب خواهند داد. زیرا با سخنان خود تبرئه خواهید شد و با سخنان خود محکوم خواهید گردید.

 زبانمان را به خدا وقف می‌کنیم چون زبانمان آنچه در قلبمان هست آشکار می‌کند .